De pikante foto op tweede pinksterdag

imagesSVWXTENO

Soms, heel soms gebeurt er iets onwaarschijnlijks. Iets wat misschien in een film voorkomt maar nooit in jouw film. Dacht je. Totdat het onheil zich aandient, ook bij jou.

Je kent het wel, je gaat even bij je ouders langs, want het is pinksteren. Het doet er niet toe dat hele pinkster gebeuren, maar toch ga je even langs. Zo doe ik dat ook.

Ik open de computer aldaar om even wat te checken en per ongeluk laat ik mijn Facebook account openstaan.

Daarna zit ik nog wat met mijn moeder te praten over zelfrespect, eierkokers en de leukemie van tante L. Na een uur vraag ik mij af waar mijn vader is en terwijl het journaal ondertussen praat over een nieuwe aanslag in Londen, vermoorde meisjes in de buurt van Bunschoten en jihad-verdachten ergens in het land, sluip ik naar het kantoor.

Ik kijk waar mijn vader naar kijkt.  Mijn vader denkt dat hij in zijn eigen account zit en klikt het laatste gesprek aan. Het is dus mijn account en het duurt slechts enkele seconden voordat de levensgrote foto verschijnt.

We zien op het beeld de uitvergrote dick-pic verstuurd door H uit een iets te groot enthousiasme in dat uit de hand gelopen chatgesprek.

Stilte. Doodse stilte. Zwijgzaam kijken mijn vader en ik elkaar aan. Zweet. Beelden komen voorbij van vroeger, hoe ik als klein kind onschuldig aan zijn zijde leerde fietsen. Ik zie mijn diploma-uitreiking van het VWO toen ik 18 was. Ik zie mijn verhuizing hoe hij mij hielp. Met kasten in elkaar timmeren en muren beschilderen. Maar nu?

Nog steeds is het stil. De bel gaat. Mijn broer met zijn gezin. Mijn moeder doet open, haalt enthousiast het gezin binnen. Na het gedag zoenen wat ongeveer altijd 3,38 minuten duurt komen ze het kantoor binnen. Ineens kijkt iedereen 1 kant uit richting computer en wijzen alle ogen naar de foto. De bel gaat weer. Mijn oom en tante. Mijn moeder haalt ook hun naar het kantoor. Er staan inmiddels 7 volwassenen en 2 kinderen naar een hele grote piemel op het computerscherm te kijken. Mijn oom kijkt glimlachend naar het scherm, vriendelijk als hij is vraagt hij met een schuin hoofd amicaal meegaand kijkend naar de piemel: ‘Hee, wat is dat?’

De aanslag in Londen verbleekt. De verdachten jihadisten verdwijnen op de achtergrond. De vermoorde meisjes komen ineens te vallen in de rubriek: ‘Dat gebeurt wel vaker’.

De dick-pic is op maximale grootte gesteld. Mijn hart bonst in mijn keel.  Mijn mond wordt droog. Ik probeer mij te vermannen. Ik zat al in dualiteit over de integriteit van deze foto, de waarachtigheid van de oorzaak van mijn eigen aandeel in het desbetreffende chatgesprek en het feministische gehalte ervan of je zoiets moet toestaan te ja of te nee, en nu dit nog. Op dat moment wil ik dat ik in een toneelstuk zit en dat er nu een acteur zou zijn die mijn vader zou spelen, zou opstaan en de text had: ‘VAN WIE IS DEZE PIEMEL, IK HERHAAL, VAN WIE IS DEZE PIEMEL’. Dan zou ik er achteloos met ingetrokken kin bij kunnen staan als een schuldbewuste dochter die zich in ieder geval door schuld een houding kon geven.

Maar de in de realiteit spreekt mijn moeder de text’:’ Iemand koffie?’ en sta ik erbij alsof er een pan op mijn hoofd is geslagen.

De stilte wordt verbroken. Geroezemoes begint en men praat verder alsof er niets gebeurd is. Ik blijf alleen achter op het kantoor. Ik klik de foto met de muis uit. Met in mijn ziel wetend dat alles nu anders zal zijn.

Als kemphanen leven mijn vader en ik nu verder. In de Geest vechtend om de waarheid, zullen we om de troon der macht wedijveren, aan wie het meeste zelf-respect toe zal komen. Zonder iets te zeggen. Stilzwijgend zullen wij altijd blijven weten waar het over gaat. Vechtend tegen de schaamte, vechtend voor zelfbehoud en- waardering,  verachtend deze gebeurtenis waarbij de familie en ik oog in oog kwamen te staan met een mysterieuze gebeurtenis, zal KRACHT de aanvoerder zijn om relaties te ondersteunen in aankomende bittere tijden.

 

 

 

 

caroline • June 5, 2017


Previous Post

Next Post