Aan altruïsme geen gebrek

In het kader van het afnokken van het egocentrisme had ik ooit een baantje bij de thuiszorg. Ik mocht bij een 80-jarige vrouw mijn altruïstische diensten bewijzen.
Op de eerste dag was het meteen duidelijk: deze vrouw had bij de commando’s gezeten. Ze wilde dat ik met haar boodschappen ging doen. Buiten hees ik haar in de rolstoel. Ik hing de twee tassen aan de rechterkant van de rolstoel en dat moest niet. Ze moesten aan de voorkant gehesen worden en dat ging niet. Verbitterd keek ze me aan alsof. Alsof ze sibirische legermachten op haar af zag komen piepte ze hard met dat bejaarden stemmetje dat die tassen verdomme dan maar op haar schoot moesten.  Ik legde de tassen op haar schoot, ze gaf mij een mep op mijn hoofd en gaf me het bevel: ”Duwen, nu!”
In de Albert Hein was het duidelijk. Deze vrouw moest bananen hebben. Dit was een vrouw met een missie De bananen waren volgens haar rechts af, en ik manouvreerde haar links af, dus dat gaf bonje. Het rijden in het wagentje ging nog niet zo lekker dus na wat gestuntel en de rolstoel heen en weer duwend, kieperde ik haar de rolstoel uit en ze belandde ergens in de schappen van de tijdschriften , aan het einde van gangpaden.  Met haar half blinde ogen kwam ze pal tussen de borsten van de playboy vrouw terecht die op de cover van de playboy stond. Het leek alsof ze een hartstilstand kreeg, maar gelukkig kon ze nog even voort met bibberende handen en gestokte stem.  Haar  post-traumatische uitdrukking op haar gezicht vertelde de buitenwereld dat ze het niet heel makkelijk vond dit ritje. Vol goede moed gingen we verder.

Na 20 minuten in het krakkemikkige wagentje haar voorgeduwd te hebben en haar nog een keer langs de schappen te hebben gescheerd per ongeluk viel er zowaar nét niet een 12-paks blikken knakworsten op haar hoofd. Ze schold een Albert Hein medewerker uit dat ze alles moesten vastplakken in die schappen en ze gaf uiteindelijk het eind bevel zoals een echte nazi-bejaarde betaamt dat we klaar waren .
Aan altruïsme geen gebrek, keek ik uit naar de volgende keer dat ik bij haar op bezoek mocht. Ik mocht echter niet meer komen, ze wilde iemand met meer onbaatzuchtige ervaring.  Dan maar een foster-parents kind adopteren, de volgende stap in het beleven van een sterk staaltje oprecht goed-bedoelde altruïsme.

 

 

caroline • September 6, 2015


Previous Post

Next Post