Het idioten bedrijf-een sketch

”Welkom, heeft u het kunnen vinden? Wilt u misschien een kopje koffie alvorens we aan het sollicitatiegesprek beginnen?”, vraagt de sollicitatie-afneemster.

”Ja lekker”, zeg ik. Ik leg mijn cv op het bureau.

De sollicitatie-afneemster begint te vertellen over het bedrijf. Er zit iemand naast haar die tijdens haar betoog iets uit zijn neus probeert te halen. Ik kijk niet naar de sollicitatie-afneemster, maar ik kijk naar haar assistent die moeite heeft een enorme pulk uit zijn neus te halen. Hij trekt een pijnlijk gelaat. ”Dus, zo zit ons bedrijf in elkaar”, zegt de mevrouw van het sollicitatiegesprek.  ” Heeft u nog vragen?”. ”Nee ”, zeg ik. Ik zie hoe de assistent het eindelijk voor elkaar heeft gekregen de pulk uit zijn neus te krijgen. Hij legt de pulk op tafel en schiet hem tussen duim en wijsvinger weg.

”Vertel eens iets over jezelf”, vraagt ze.

”Ik heb p&o gestudeerd, ik heb een acteursopleiding gedaan en ik ben bezig met The American Comedy Institute In New York, volgend jaar ga ik daar de tweede helft van doen, als je het goed beschouwt …”.

”Kunt u even aan ons laten zien dat u op uw handen kunt staan?”

”Wat?”, vraag ik, ”ik solliciteer toch voor een functie als ..?”

”Ja, op uw handen staan alstublieft.”

”Oh, dat kan ik helemaal niet zo goed.”

”Tegen deze muur?”.

”Ja.”

Ik probeer een handstand te maken tegen een muur. De eerste poging mislukt en ik val in de plantenbak die er naast staat. Ik lig op de grond en er komt een onderdirecteur binnen.

”JA DAT IS ONZE NIEUWE SOLLICITANT”, schreeuwt de sollicitatie-afneemster tegen de onderdirecteur.

De onderdirecteur kijkt me beoordelend aan en loopt zonder iets te zeggen weer weg.

”Komt u maar weer zitten ”.

”Kunt u iets vertellen over uw goede eigenschappen, waarom zouden wij u moeten aannemen?”
” Ik kan erg goed feedback geven, na de rollenspellen, ik heb een goede helicopterview en ik ben erg….”

”JA JA”, zegt de sollicitatie-afneemster weer. ”Prima, ik weet genoeg.” Ze seint naar haar assistent dat die de tv aan kan doen.

Hij doet de tv aan en ik zie een filmpje van een springende konijnen en een tijger. De tijger eet een konijn op en rent vervolgens naar een ander konijn.

”Wat is uw eerste reactie?”, vraagt ze als het filmpje is gestopt.

”uhm, natuur, tijgers, konijnen, wees goed voor het milieu ofzo.”

”NEE”, zeg de sollicitatie-afneemster, ”dit zijn onze werknemers. Er zijn hier tijgers en konijnen. Je eet of je wordt opgegeten. Nu gaan wij eens even kijken wat jij bent.”

Ze seint naar haar assistent. Die begint te grommen, als een tijger. Hij kruipt over de tafel. Hij springt dan als een wilde van de tafel af en komt dreigend op me af.   Ik ren weg, op de vlucht. Hij komt me achterna.  Ik doe de deur open en ik ren door de afdeling,  ik ren van de trappengang naar beneden, ik ren door een deur, ik ren door de gangen van verschillende afdelingen, ik ren door de kantine, gillend, waar er mensen eten en de assistent me als een tijger grommend achterna rent. ”Aaaaaaaah” schreeuw ik, en ik struikel. De assistent springt op mij en ‘vangt mij’. Hij pakt me bij mijn ‘nekvel’ en brengt me terug naar het kantoor waar het sollicitatie-gesprek wordt afgenomen.

”We hebben hier een konijn”, zegt hij tegen haar.

Ze kijken mij beide starend aan. Het is heel lang erg stil. De klok tikt op de achtergrond. Ik kijk starend voor me uit.

”Dus.. je bent een konijn.” Zegt de sollicitatie-afneemster, de stilte doorbrekend.  Haar assistent praat haar na in gebaren taal en trekt er gekke bekken bij.

”Voel je je vaker ‘het konijn’?”, vraagt ze.

” Nee, niet specifiek, ik heb weleens dat ik een wortel eet maar, dat ik daarmee een konijn zou zijn.”

Het is voor een tijdje  erg stil.

”Wij willen hier tijgers, geen konijnen”, zegt de sollicitatie-afneemster na drie minuten.

”Oh”, zeg ik.

De assistent komt naar voren en geeft me een duw van mijn stoel.
Vervolgens geeft ie me een klap in het gezicht en zegt: ”En nu 10 keer opdrukken.”

”Dit is toch geen baan bij de landmacht waar ik voor solliciteer. Het is toch gewoon een baan als ..?”

Hij: ”Wil je vechten, kunnen we vechten”. Hij staat heen en weer bewegend naast me om me uit te dagen.

Ik zeg: ”Jullie zijn gek. Wat een raar bedrijf zijn jullie.”

De assistent geeft me een Kung-Fu stoot tegen me schouders, en nog éen. Ik zeg: ”Hee, hee, HEEE”. Ik sta op en ik sta in de Kung Fu stand terug.

Hij geeft me nog een stoot. Ik begin terug te meppen. Ik geef een rechtse en een linkse. De assistent slaat terug, hij doet een pirouette, staat in de kraanvogel en zegt: ”yeaaiioohhhaaw”, en geeft me een keiharde schop tegen me gezicht.

Ik heb een bloedneus.

Ik kijk hem vanonder mijn wenkbrauwen grommend boos aan , ik pak een stoel en ik ren als een stier op de man af, ik schreeuw, ik boor de stoel in zijn lichaam en ik duw hem daarmee tegen de muur. De assistent slaat terug. Pakt me bij mijn haren en sleurt me  door het kantoor.

”Wilt er iemand nog koffie?” vraag de sollicitatie-afneemster. ”NEE”, zeggen we allebei boos tegen de sollicitatie-afneemster.

De assistent begint nu háar te meppen en ik sta erbij en kijk ernaar hoe de sollicitatie-afneemster in elkaar wordt geslagen door haar assistent.

Met trillende handen en bloedneus hang ik boven het bureau: “Maar waarvoor solliciteer ik nu eigenlijk. Ik dacht dat ik hier kwam om te solliciteren voor de functie van actrice? Houdt het dan nooit op?”

”Je mag bellen hier, we zetten je op de inbound-lijn, tijger. Uurloon: 8 euro bruto”. De assistent en de sollicitatie-afneemster vechten weer verder .

”Maar ik ben actrice, ik kwam voor die functie.”

Mijn neus-lip trilt en het bloed stroomt uit mijn neus terwijl ik die probeer dicht te knijpen.

”Mevrouw dit bedrijf gaat waarschijnlijk zijn deuren sluiten binnen afzienbare tijd. En wij liggen er waarschijnlijk dan ook uit. Als u het niet erg vindt nemen wij het er nog even van en maken wij er een feestje van.” , zegt de assistent en gooit de sollicitatie-afneemster tegen de muur.

De onderdirecteur komt binnen, ziet mijn bloedneus en zegt tegen de sollicitatie-afneemster en haar assistent: ”Komen jullie even mee?”

De sollicitatie-afneemster en haar assistent het kantoor uit. Ze zijn ontslagen.

Ik word volkomen genegeerd en niemand die het gesprek verder afhandelt met mij of mij verder nog benadert. Ik pak mijn spullen en ik loop het bedrijf uit, zonder dat iemand mij ziet. Wat een rare dag, merk ik op en ik vervolg de dag verder.

caroline • February 19, 2015


Previous Post

Next Post