Het tevencircuit

Voor een wetenschappelijk onderzoek zit ik twee weken opgesloten met 9 vreemde mensen. Terwijl de wetenschappers hun ding doen voer ik mijn eigen sociale experiment uit. Het betreft hier het verschil tussen de mannetjes en de vrouwtjes van de groep.  Het blijkt namelijk dat na twee dagen álle vrouwtjes zijn omgeturnd tot ware huishoudteven. Wie staan er als eerste op om de vaatwasser in- en uit te halen, het eten op tafel te zetten en de mensen van koffie te voorzien? Uiteraard, de vrouwtjes. Aangezien ik ook tot die groep behoor word ik aangekeken op het feit dat ik niet metéen mee huppel in het dienstverlenende huishoudaspect wat deze vrouwtjes zo graag tentoon spreiden. Ik word op het matje geroepen door de opperschoonmaakteef of ik het wel naar mijn zin heb en zo niet, of ik het dan een beetje gezellig wil maken want we moeten nog twee weken met z’n allen. Bovendien of ik ook effe wat kan doen met dat sjagarijnige luie smoelwerk van mij.
De mannetjes zitten vaak onderuitgezakt te praten over hoe groot hun drol was die dag en hoezeer ze de drank missen. Want er mag twee weken niet gedronken worden. Wel gerookt, dat scheelt. En ze  laten graag scheten en dat laten ze weten ook.
Het grappige is dat je alleen kan ontsnappen door respect te tonen, terwijl je het tegenovergestelde voelt. Al gauw ontstaat er een baarmoederlijke match. Dat wil zeggen, elkaar helpen in het huishouden schept een band. Het ons-kent-ons-gevoel. Alles loopt gesmeerd als die band intact is. Het gaat mis als er iemand van het tevencircuit zich aan je begint te ergeren als je bijvoorbeeld uit je neus eet tijdens het diner, of als je over aids begint tijdens het toetje of het onderwerp fistfucken aansnijdt tijdens het film kijken. De jongens lachen zich een hoedje, maar sommige meisjes  worden boos. Leuk, maar al snel breekt de hel uit. Want als de huishoudteven zich tegen jou gaan keren dan kun je het wel vergeten met je eigengereide gezelligheid. Want wat is de kracht van het tevengebeuren, namelijk dat ze de mannen op hun wijze aan hun zijde vergaren en dat ze daarmee de groepsnorm kunnen bepalen. Met hun vrouwelijke zorgzaamheid nemen ze geen dienstblad voor de mond en vinden ze het heerlijk om tegen de mannetjes aan te leunen tijdens het film kijken, ze te aaien en te verwennen. Ze wroeten door hun haar en tijdens het roken buiten hebben zij de hoogste gezelligheidsfactor waar de mannetjes maar al te graag bij staan. Alsof er een onzichtbare manipulatieve aantrekkingskracht heerst worden ze, zonder het zelf persé te willen, tot hen aangetrokken. Ik daarentegen sta er dan meestal als een zak hooi bij en sla het geheel maar gade.
Je ziet dit huishoudaspect ook in sommige moeder-dochter relaties. Moeders die hun dochters proberen op te voeden tot een ware slaaf die ze als een huishoudgranaat vol trots door het leven te laten denderen. In het ergste geval krijgt de dochter een pak slaag als ze er tegen in gaat, waarbij de mannetjes worden ingeschakeld als er groffer geschut nodig is. De mannetjes volgen de regels van de moeder maar gewoon domweg op, want dan kunnen zij op hun beurt de vrouwtjes weer voor hún karretje spannen. Dit zie je vooral in de derde wereld landen gebeuren, ook wel vrouwenonderdrukking genoemd. Het punt hierbij is dat vrouwen dat zelf in stand houden door elkaar in hun circuit te willen behouden en elkaar vol afkeer te bekijken als dat niet gebeurt. In het circuit waarin ik was beland ging het om dingen als borden opruimen en metéen na het eten de mannelijke buurman een voetmassage geven. Maar tóch, het leek een soort vrouwenstrafkamp.
In zulke situaties zit ik vaak aan andere planeten te denken. Op andere meer ontwikkelde planeten schijnen wezens namelijk vooral androgyn te zijn, gespeend van welk soort typische  mannelijke versus vrouwelijke gedragingen. Heb ik gehoord van hogere intelligenties. Misschien moet ik ook daar maar eens een kijkje nemen.

caroline • February 19, 2016


Previous Post

Next Post