In Hollywood

6 weken ga ik comedy optredens doen in the USA. In 6 weken je hele opvoedingsstramien van je af optreden. Daar kan geen 2 jaar reguliere therapie tegen op.

Een maand geleden ben ik in New York geweest, om daar een aantal open mics te doen. Een open mic is een podium waar iedereen zich voor kan opgeven om zijn of haar grappen uit te testen. Nu is het vooral een plek waar veel woorden als  ”tits”, ”asses”, ”cunts”, ”penisses’ en ”pussy” vallen. Ik deed ook een open mic. Ik ben een keurige en streberige meid, geloof ik, en toch voelde het compliment van een neger, die er uitzag alsof ie uit een achterstandbuurt kwam, op mijn stukje over ”hookers” en ”dicks of horses” aan alsof ik een 9 had behaald voor mijn eindexamen. Ik wilde weer een open mic doen!

Zo geschiedde zo gedaan waarbij ik tussendoor nog een lesje meepikte van de workshop ”Stand-up comedy” aan ”the American Comedy Institute. Het verschil tussen het eindoptreden daarvan in Gotham Comedy Club, één van de grootste clubs in New York, en de open mics was dat dat een avond zou worden waar niet alleen over geslachtsdelen gegrapt werd. Deze avond zou een show van formaat zijn waar serieuze comedians aan de weg timmerden.

Mijn verblijf in New York was in het Gerschwin hotel ergens op 27th street.  Als ik naar de Sub Way ging om daar te ontbijten kwam ik altijd langs een verkoper. Deze verkoper viel mij op vanwege zijn enorme ijverigheid. Nu is het zo dat in Amerika het lijkt alsof iedereen alles met veel meer ambitie aanpakt, maar deze hot-dog verkoper stond zijn hot-dogs te verkopen alsof ie het ooit nog zou kunnen schoppen tot president.  Een president met hot-dog kennis, het zou ergens goed voor kunnen zijn. Maar buiten dat, het gaat natuurlijk om de intentie waarmee je iets aanpakt. Deze man verkocht zijn hot-dogs als ware het nieuwe testamenten voor een nieuwere wereld. Toen bekroop mij het idee: ‘maar wacht eens even, als deze simpele hot-dog verkoper het zou kunnen, en The American Dream inderdaad waar is, dan kan ik dat ook. Zou ik het met mijn comedy stukje over ”hookers” en ”dicks of horses” waar ik tenslotte een 9 voor had behaald,  het kunnen maken tot beroemd comedienne van formaat filmster á la Eddie Murpy, wiens comedy aanvankelijk ook niet voor baby’s kleuters en andere minderjarigen gemaakt waren. Voor mij een onderzoek waard. Em daarom had ik al snel de volgende trip geboekt. Op naar Los Angeles, om daar het comedy circuit onveilig te maken! Onderdak hebbende bij een vriend (comedian bij The Comedy Store) wonende naast The universal studios en met een inschrijving voor een workshop bij Flappers Comedy Club, ga ik op zoek naar de fijnere kneepjes van het vak en ga ik op zoek naar grote leermeesters als Ellen de Generes, Rosie O’donell, en Roseanne.  Als het me lukt ga ik ze interviewen. Welke snotaap lukt dat nou om grootheden als Robin Williams, Jim Carrey en Maria Bamford te interviewen En toch, als je op zoek bent naar het gevoel van the American Dream moet je elke hoop hoog houden en moet je je voornemen dat dat gaat lukken. Het gaat lukken!

————————————————————————————————————————-

Het begon met een ontmoeting. Een ontmoeting met een persoon in Los Angeles. Deze ontmoeting heeft geleid tot het feit dat ik nu weer in Los Angels ben en voor drie maanden gezamenlijk met de persoon in kwestie artistiek ga zitten doen. Net zo goedkoop als in Amsterdam, alleen dan beter. Want hier is alles nieuw. En anders. En soms ook spectaculairder.

Het doel is weer door de auditie heen te komen van Flappers Comedy Club. Vorige keer dat ik hier was lukte me dat en kon ik optreden voor een echt publiek. Hier treedt je voornamelijk op voor andere mensen die optreden, zonder publiek. Voor publiek spelen betekent dat je ’een professionele show’ doet. En daar moet je dus auditie voor doen. Ik ga ervoor om minstens 2 keer door een auditie heen te komen.

Een dag ziet er als volgt uit: wakker worden 11 uur, meestal dus te laat voor de gratis yoga in het park. Om 2 uur proberen yoga in het park te doen, maar dat is meestal te heet. Toch maar binnen blijven. Lunchen. Niets doen. Oefenen en schrijven voor een optreden. En dan savonds rijden naar een optreden ergens in LA, pas ergens in de nacht weer thuiskomen.

Zo komen we de zomer wel door. Its comedy on the road again!

In het hart van de comedy, daar wil ik zijn. Daarom ga ik voor de tweede keer naar de USA, na New York nu Los Angeles. Op reis om er stand-up comedy optredens te doen en iets op te steken van het acteerklimaat.

Een dag voor vertrek naar Los Angeles spreek ik een kabbalistische vrouw, die het heeft over Satan, een kabbalistische uitdrukking voor de term ”illussie”. Zij zegt dat Satan een grote stempel drukt in die stad, dat wil zeggen dat illusie hoogtij viert. De nacht voor vertrek droom ik dat ik jeuk heb aan mijn facelift, die ik niet heb, maar wel irriteert. Ook in mijn dromen ben ik mij dus klaarblijkelijk aan het voorbereiden op de vlucht naar Satan, the City of Angels. Als ik de volgende dag vertrek huld ik mij in bikini onder mijn casual kledij, zodat als ik aankom ik direct in gepast tenue rond kan lopen, als het weer het toelaat. Precies zoals de spreekwoordelijke Satan dat graag ziet, denk ik.

Vrouwen met dikke silliconentieten en 100.000 te mooie serveersters die zich allemaal een eind in de rondte worstelen om ook bij de film te mogen, dat is het cliche waar Hollywood op leeft. Ik versla die Satan der Illusie makkelijk als ik daar aankom op het vliegveld met mijn uigestreken wallen en slierten ongekamd hooipluishaar op mijn hoofd van het 16 uur-durende vliegen. Ik hoop maar dat Steven Spielberg net op het punt staat de zombie film weer nieuw leven in te blazen en dat ik hem net op dat moment tegen ga komen. Maar uiteraard, als het zo zou zijn, dan wordt het natuurlijk dat uitgemergelde topmodel dat achter me loopt.

Is het waar wat men zegt, over deze stad van overdreven gedoe, broken dreams and shattered hopes? Ik kom aan op het vliegveld en ik merk al meteen… niets. Om om me heen zie ik normale mensen, gewone burgers, keurige lui. Geen extra opgewonden toestanden of rare opgefokte stemmingen. Ook met betrekking tot beveiliging merk ik niets van de zogenaamde befaamde strenge Amerikaanse controles. Bij de scanningspoort gaat er bij mij geen enkel biepje af en ik word niet gefouilleerd. Zelfs bij  paspoortcontrole word ik op geen enkele manier argwanend aangekeken. Wat een vertrouwen straal ik klaarblijkelijk uit, en dat terwijl ik zo mijn best heb gedaan op een ruig voorkomen.

Mijn verblijf is in Venice Beach en in de hostel ontmoet ik een man die vertelt over de waanzin van deze film-industrie-stad. Hij zegt dat een groot gevaar schuilt in de illusie waar veel meisjes intrappen en eindigen als pornoster in een van de miljoenen pornofilms die er zijn. Ik vertel hem dat ik een afspraak heb met acteur en comedian Vinnie Vitale, dat hij bezig is met een film, een echte Hollywood film en dat ik er bij mag zijn. ”Are you sure its not a porn-movie?” vraagt hij me. “Yes, I am sure,” zeg ik,en vertel hem dat ik acteur en stand-up comedian Vinnie Vitale ken van mijn verblijf in New York waar ik hem ontmoet heb bij The American Comedy Institute. ”Wow”, zegt de man, ”you have this lucky shot out of a million”. ”Yes,” zeg ik.

De dag van de filmset-afspraak is aangebroken. Na heen en weer gebeld te hebben en meer dan 4 uur wachten gaat de filmset-afspraak uiteindelijk niet door aangezien de filmset van her naar der verhuist en ik ze lokatie-technisch gezien door verschillende factoren niet kan bijhouden.
Gelukkig gaat het optreden wel door. Met Satan over mijn schouder meekijkend ga ik de eerst komende zaterdag optreden onder andere met Vinnie Vitale als stand-up comedian, om al die angels in deze city wat aan het lachen te brengen. Waar ik het over ga hebben weet ik nog niet. Waarschijnlijk iets over acteur zijn in deze stad en over illusies. En daarna op zoek naar dat mannelijke model om aan mijn zijde als pronkstuk mee te nemen door de nachten van Los Angeles. Lang leve Satan.

Een comedy show in Los Angeles is een rockconcert. Ik ben naar Comedy Show in de Laugh Factory, één van de grotere comedy clubs in Hollywood. De zaal zit stampvol en bij de entree wordt er snoeiharde metal gedraaid. Als de show start beginnen mensen te joelen, te juichen en te gillen. Als de eerste comedian start wordt er hard geklapt en meteen al gelachen. Dat gelach houdt niet meer op tot aan het einde van de show en mensen verlaten in staten van euforie het pand aan het einde van de avond.

Het optreden wordt verzorgt door onder andere Chris D’ Elia en Tom Green. Chris D’ Elia is op dit moment één van de hottest comedians in Amerika. Begonnen als stand-up comedian is hij nu ook co-star naast comedienne Whitney Cumming in de NBC-serie “Whitney”. Een traditie-doorbrekende comedy-serie over een gelukkig ongetrouwd stel. Het seizoen is nog maar net begonnen en nu al een doorslaand succes.

In de Laugh Factory heeft Chris D’ Elia een grappige comedy-act over dronken jongens en meisjes en de Russen met hun fuck-you mentaliteit en speelt daarnaast haarfijn in op alles wat er gebeurt in de zaal. Later die avond is er de beroemdheid Tom Green, die ondere andere ook een MTV-show had. Mensen worden wild bij het horen dat Tom Green “in da house” is en dan begint hij; “I say chicken you say sandwich, ok!” Het publiek doet wat hij zegt om vervolgens nog harder te juichen dan daarvoor. Zijn teksten lijken in eerste instantie nergens op te slaan maar al naar gelang het optreden wordt zijn mimiek steeds grimmiger en vervalt zelfs in (gespeelde) razernij: ”The world was better before, now everyone is on Facebook” en ”People like to kill other people, thats why we make wars, so that we can kill people legally”. Eigenlijk maakt het voor het publiek niet uit wat hij zegt als ze maar kunnen lachen, drinken en juichen.

Om het te maken in Hollywood als comedian moet je een lange weg afgaan. Ik spreek Carlos de Jesus, een beginnend comedian bij de Comedy Store, werkzaam als kaartjesknipper aan de deur. Hij vertelt dat hij na een aantal optredens op een open mic bij de Comedy store werd gevraagd of hij wilde komen werken als kaartjesknipper. Gevleid als hij was zei hij onmiddelijk “ja”, want hij wist: vanaf nu is mijn weg geplaveid. Werken in dé grote comedy club van Hollywood ‘The Comedy Store’ betekent namelijk dat je groots kan gaan worden. Je bent vanaf dat moment ‘in huis’ , 7 dagen in de week ben je er aanwezig en word je begeleid als comedian. Jim Carey, David Letterman, Eddie Griffin, ze zijn er allemaal begonnen als kaartjesknipper, barman of deurman. Het verdient bijna niets en ze hebben bijna niets. Jim Carey had geen huis en leefde en sliep in het gangportaal van de Comedy Store. Ook Carlos de Jesus heeft zijn baan en huis opgegeven om te doen wat hij echt wil doen: comedian worden. Zonder een cent op zak leeft hij in zijn auto met als enige doel: comedy maken. Geld speelt voor hem een ondergeschikte rol.

“A big risk, it is” zegt Carlos de Jesus “You have made it until you are national known as a comedian. Until then, you are not really a comedian. It’s all or nothing”. Wat betreft geld wordt het er beter op als je het gemaakt hebt, vooral dankzij film, tv en de grotere theaters, maar The Big Dream heeft voor veel echte comedians niets met geld te maken. Er kleeft hier bijna een goddelijke ethiek aan het doen van comedy en het voelt bijna verheven om ‘mensen aan het lachen mogen maken’. Zelfs een headliner, hoe beroemd ook (dus ook Jim Carey bijvoorbeeld) verdient niet meer dan een dollar per minuut in de kleinere zalen. Pas als de grote zalen in de grotere comedy clubs massaal gevuld zijn wordt stand-up comedy lucratief.

In The Comedy Store zie ik een show met professionals. De eerste is Iliza Shlesinger, een winnares van The Last Comic Standing Contest en ze is goed. In 20 minuten raast ze over het podium en op rauwe wijze venitleert ze haar mening onder andere over Amerika. Daarna is Bobby Lee, hij zal ook te zien zijn naast Sacha Baron Cohen in een speelfilm en het geeft hem een status dat hij alles kan maken. Hij laat zien hoe hij als alien zou dansen als hij er één zou zijn, strijkt vaak met zijn hand over zijn dick en zegt dat hij veel masturbeert. Hij trekt zijn broek naar beneden en zijn shirt omhoog en zegt: ”I clean up with paper towel, that is bad for planet earth, I shouldnt masturbate so much”. De zaal ligt plat en de meeste christenen zijn inmiddels wel de zaal uit. Hij gaat verder over Japanse porno, doet een agressieve Japanse pornoster na, loopt over tafels het publiek in, rukt een afgaande telefoon uit iemands handen, stopt de telefoon in zijn onderbroek, doet zijn broek dan naar beneden en laat dan zijn lul zien. Er wordt geroepen: ”That’s disgusting Bob,’ maar het dak gaat eraf, en hij kan het maken, want hij is iemand; hij is een Echte Comedian wiens ster rijzende is.

————————————————————————————————————————-

In Hollywood is het vrij normaal om te zeggen ‘you are great’. Waar je ook komt, er worden rijkelijk complimenten uitgedeeld. Bij de gratis yoga lessen in het park staat er een bord: ‘you are doing great’. Menig hamburgertent hier blijft tegen zijn vaste klanten ‘you are looking great’ zeggen en als je parkeert, je heen en weer schiet met je auto, je tegen de auto erachter botst… en je aan willekeurig voorbijganger vraagt: ‘How am I doing?’ zal het antwoord steevast zijn: ’You are doing great’. Veel dingen worden hier als ‘great’ ervaren.

 

Samen met een vriend struin ik alle comedy cafes af hier in Los Angeles. De Comedy Store is een van belangrijkste comedy clubs, waar de namen van menig ster zoals Sarah Silverman of Jerry Seinfield in de muren gegraffeerd staan. Op zondag en maandag is daar een open mic. Zeker 100 mensen komen er naar toe om kans te maken op een plek op het podium zodat ze in drie minuten iets kunnen laten zien. Het gaat er hard aan toe als eenmaal de inschrijvingslijst buiten verschijnt. Voor je zelf vechten is het motto waarbij menig comedian vastbesloten is om het dit keer te halen. De sfeer nodigt uit om gewoon mensen in elkaar beuken die voor voor je staan, maar dat gebeurt gelukkig net niet. Ik schuif mezelf rustig vooruit in de menigte en schrijf mijn naam ergens aan de rand van het vel waar nog net plaats is.

Er worden niet willekeurig wat mensen van de lijst gekozen, er wordt wel degelijk geselecteerd. Blij was ik in februari dat ik er mocht optreden, evenzo blij was ik toen ik vorige week mocht optreden, en opmerkelijk verrast was ik toen ik er ook gisteren mocht optreden.

 

Na afloop van de show zijn mensen complimenteus over mijn optreden. Om wat afstand te bewaren van het plaatselijke complimenten-systeem probeer ik als een soort leugendetector door de vleierij heen te kijken. Maar als ik een vaste comedian van de Comedy Store tegen me hoor zeggen: ‘You where great.’ Krijg ik toch een warm gevoel van binnen. In een flits zie ik een helder licht en poppetjes die dansen. Maar dat komt vooral omdat ik na het gezegde me omdraai, tegen de brandblusser aan de muur aanstoot en ik moeite heb daarna het gat van de deuropening te vinden. Ik hoop het geheel te compenseren met een soort van charmante lach. Maar de topper van een comedian kijkt strak voor zich uit, alsof het hele voorval met de brandblusser niet heeft plaatsgevonden. ‘You where great’ hoorde ik hem in gedachten nog een keer zeggen. Blij loop ik verder op weg naar huis, wat verder geheel vlekkeloos gaat. Eenmaal thuis geef ik ook mezelf een opsteker en zeg hardop ‘I did great’.

————————————————————————————————————————-.

De clichés van Amerika, wie kent ze niet? Maar wat is er waar van wat men zegt over de consumptiegerichte maatschappij? De vette, luie, dikke Amerikanen en de rijke stinkerds die er zouden moeten huizen? Zijn deze clichés ondanks de crisis nog in tact of inmiddels alweer aan verandering onderhevig? Ik besluit het zelf te ervaren in één dag.

Eén van de eerste dingen die ik doe hier is boodschappen doen. Ik hoef niet lang te zoeken en ik vind ze: de grote giga-supermarkt ketens. Ik verdwaal al snel. Ik vraag aan een medewerker “Rice, I am  looking for rice”. Ze antwoordt in het Amerikaans: “Ga rechtdoor. Neem bij de melk een afslag naar links. Loop 50 meter verder. Wacht bij het stopbord. Kijk uit voor overstekende consumenten. Steek dan de weg over. Ga rechtdoor langs de pizza-afdeling. Sla 10 meter verder linksaf. Ga verder langs de schappen met 300 soorten saus. Aan de rechterkant vind je de pakken rijst. Good Luck”. Ik weet genoeg; ik moet hier een supermarkt-tom tom aanschaffen.

Aan de andere kant van de gigantische ruimte zie ik producten die kilometers hoog zijn opgestapeld. Een gezin staart me aan, het lijkt alsof ze hier al de hele dag vertoeven. Hier lopen mensen met hun winkelwagentje rond, maar ik kan me ook voorstellen dat dit een mooi gratis alternatief kan zijn voor een duur dagje dierentuin bijvoorbeeld. In tijden van crisis wellicht een noodoplossing. “Kijk daar, daar heb je de grote koelkasten met 500 andere soortgenoten en kijk Johnny, daar heb je de wasmachine, met zijn 150 famillieleden. Je kan ze aanraken, ze bijten niet”, roept paps. Johnny aait de wasmachine en vraagt met een chagrijnig gezicht: “Daddy, wanneer gaan we naar huis?”, “Aan het einde van de dag, Johnny, dat heb je nou al vijf keer gevraagd”. Johny valt huilend neer.

Na mijn supermarkt-avontuur ga ik verder de stad in. Per ongeluk blijf ik zitten in de bus en kom uit in Downtown LA. Downtown LA: het Occupy-kamp op de Dam is er niets bij. Dit is Occupy in het tiendubbele kwadraat. Dat wil zeggen dat geld hier nog minder een rolt speelt, om niet te zeggen dat geld hier helemaal niet rolt. Met andere woorden; hier leven mensen in tenten en op crack. Zeker 10 straten lang zie je verslaafde mens-wezens, dakloos levend en binnen afzienbare tijd gewoon dood; ‘vermoord’ door een overdosis of door de honger. Een soort hel op aarde, waarbij de enige hoop is getypcast te worden als randfiguur liggend in een graf door een thriller-producent met filantropisch aanleg.

Ik besluit met de taxi terug te gaan. De taxi-chauffeur neemt mij mee langs Beverly Hills, de stad waar de miljonairs wonen. Huizen zo groot dat je daarin zou verdwalen als je daar in je eentje zou wonen. Huizen zo groot en zo duur en zo mooi, dat moet een afspiegeling van de hemel op aarde zijn. Het enige dat de rijken hier niet doet onderscheiden van de rest van de gemiddelde bevolking is het gedrag van de typische Amerikaanse krantenjongen, want ook die gooit de krant hier gewoon op straat.

Tijdens de State of the Union vertelde president Obama dat de crisis moet worden beholpen door meer werk te creëren en hogere opleidingen voor elke burger toegankelijk te maken. Het wordt wellicht tijd, want hoe meer de crisis vordert, hoe meer daklozen er op straat komen. Het straatbeeld van een gewoon dorp als Venice komt tegenwoordig neer op ongeveer drie daklozen per straat. En hoe wil je een heel dorp crackverslaafden als in Downtown La naar de universiteit brengen? Nog even en de Amerikaanse jumbo-supermarktketens moeten het ook ontgelden.

In de avond ben ik op het strand en ik kijk uit over de zee naar de zonsondergang. In een frisse typische Amerikaanse snackbuitenlucht die hier tot aan het strand over de stad walmt probeer ik nog wat natuur-zeelucht op te vangen. Ik bedenk mij dat ik gedurende de hele dag geen één echte dikke, vette Amerikaanse burger heb gezien. Goed voor je dieet, blijkbaar, zo’n crisis. Sonja Bakker is al niet meer nodig hier.

Ineens krijg ik honger en ik volg de frisse snacklucht op zoek naar een lekkere dikke, vette Amerikaanse hamburger. Onderweg kom ik een quasi-dakloze tegen met wie ik meteen een gesprek heb over Obama. “He is not gonna make it happen”, zegt hij. Hoopvol op een goede smaak neem ik een hap van mijn hamburger en wens alle kleine Johnnys die er mogen zijn in dit land desondanks een -welvarende toekomst.

————————————————————————————————————————-

Los Angeles; de stad met de grootste entertainment-industrie van de wereld. Tv-produkties worden hier gemaakt en verkocht over de hele wereld, de grootste comedians treden hier op en acteurs met wereldfaam zijn hier opgeleid. Voor schrijvers, acteurs en comedians ‘the place to be’.

Ieder dag zijn er ergens in de stad minimaal vijf open podia. Als je wilt kun je hier zeven dagen in de week optreden. Een open mic vindt meestal rond 18 uur plaats. Je moet je hiervoor inschrijven en je mag hopen dat je aan je beurt komt. Er is meestal plek voor 20 comedians en je krijgt slechts drie minuten om te spelen. De Comedy Store en de Laugh Factory zijn de populairste comedy clubs. Zondag en maandagavond zijn er open mics bij de Comedy Store. Op dinsdag bij de Laugh Factory.

Meer dan 100 mensen staan een uur in de rij te wachten op de sign-up lijst. Zodra die verschijnt is het als de drie dwaze dagen bij Bijenkorf; een chaos. Mensen buigen zich over elkaar heen om hun naam op de lijst te mogen zetten. Er wordt nog net niet gevochten, maar men valt en duwt. Sommige mensen krijgen voorrang, zoals gehandicapten of mongolen. Een raadsel waarom ze denken dat hoe opvallender de verschijning hoe beter de act, maar ik overweeg om me als geestelijk gehandicapte voor te doen, om zeker te zijn van een plek, want op één avond na kom ook ik er geen enkele week doorheen.

Bij Hollywood Hotel gaat het er rustiger aan toe. Serieuze comedians die pretenderen de nieuwste sit-com schrijvers te zijn, afgewisseld door studentikoze jongens en meisjes die grappen uitproberen tot aan de wat dommere Amerikaanse burger die het podium beklimt, luisteren naar elkaars grappen. Je inschrijven is meestal gratis, maar je bent dan wel verplicht om minimaal één consumptie te nuttigen.

Flappers Comedy Club is een comedy club gelegen in Burbank vlakbij Los Angeles. Iedere dinsdag, woensdag en donderdag kun je hier drie minuten spelen wat tevens een auditie is om geboekt te worden voor één van de professionele shows die Flappers verzorgt in de avonden na 20.00 uur of in het weekend. De grote comedy clubs kennen meestal minimaal drie zalen.

Samen met mijn twee comedy ‘buddies’ geef ik mij op voor de tweede maal op voor een auditie bij Flappers. De auditie gaat goed en mijn ‘buddies’ zeggen dat ik in drie minuten van het podium afknal. Zenuwachtig ben ik in afwachting van een mail. En ja, ik ben door de auditie heen. Ik mag acht minuten doen voor een real life audience in de Yoohoo room. Met een wat ‘trotserig’ gevoel besef ik dat het als buitenlander speciaal is om al na twee keer meegedaan te hebben door de auditie heen kom. De meeste comedians die hier vandaan komen, komen pa na twee jaar door een auditie heen, laat ik mij door insiders vertellen. De missie van mijn reis lijkt geslaagd.

De dag van de professionele gig is aangebroken en ik ben samen met mijn comedy vriend/ coach op het strand ter mentale voorbereiding. Hij geeft me nog wat oppeppende woorden, ik druk me nog een stuk of 50 keer op, ik spring touwtje voor een half uur, en mijn comedy coach schreeuwt me oppeppend in me oren: ”YOU CAN DO IT, YOU CAN DO IT”. Waarna ik klaar ben voor de ‘wedstrijd’ en we op weg gaan naar Burbank.

De eerste comedian van de avond begint. Het is valentijnsdag, dus het thema romantiek ontbreekt niet. Opvallend is het dat de eerste vier comedians vrouw zijn, in Amerika is dat echter heel normaal. In het professionele circuit is de helft van wat er optreedt vrouw. Een geëmancipeerd land dus op comedy gebied. Nederland loopt wel wat achter wat dat betreft, dat is een ding wat heel duidelijk is.

Ik ben de één na laatste comedian. De comedian voor mij speelt, mijn hart bonst in mijn keel, ik kan niet stil zitten, en ik probeer cool te blijven. Dan word ik aangekondigd en ”ik ga”. Alsof ik tegen mijn beste vrienden aan praat speel ik mijn set. Ik voel me vereerd hier te mogen spelen.

De show is afgelopen. Op naar de volgende open mic die de volgende dag gaat plaatsvinden. Maar eerst de nacht, die ons opwacht, om ons te omarmen met zijn wilde haren waar wij al scheurend in de auto door heen knallen.

————————————————————————————————————————-

Ik ben in Hollywood en wil hier beroemd worden. Maar hoe? Ik kan een aantal mensen vermoorden of ik kan door heel de stad jonge hondjes aan wasrekken gaan hangen en mezelf dan vrijwillig aangeven. Ook kan ik me opdringen bij een zwaar orthodoxe kerkgemeenschap als lesbo-travestiet waarbij ik slechts bretels aan heb met daaronder niets en een leren broek draag met voorbinddildo, om vervolgens in het nieuws te gaan brengen dat ik geweigerd word. Ik kan sex in het openbaar gaan hebben met minderjarige jongetjes op het plein van de kerk waar ik nu sta of ik kan een acteercursus doen. Wat zal ik doen? Ik besluit het laatste.

Er zijn regels in Hollywood. De belangrijkste is dat je nooit je leeftijd zegt als acteur. Nooit. Als iemand vraagt “hoe oud ben je?” zeg je: “I play 20-30” als je 40 bent, en “I play 30-40” als je 50 bent of ouder. Na je 40e word je voor dood aangezien. Slechts een enkeling kan nog zeggen “I play 40-60”. Ook als je loodgieter bent is het advies je aan deze regel te houden, je weet tenslotte maar nooit of je toevallig een keer de gootsteen bij een casting-director moet ontstoppen en ‘ontdekt’ wordt. Dat ik per ongeluk tijdens de acteercursus zeg: “I am 35” wordt met grote schrik ontvangen. Ik vraag: “wat kan ik doen om kans te maken op een filmrol hier.” Het antwoord is: ”Get a facelift done”.

Voordat de cursus begint zie ik verschijnsels á la Angelina Jolie. Zo cool mogelijk doe ik mijn zonnebril op en zo cool mogelijk loop ik even naar buiten. Ik zie echter de toiletdeur aan voor liftdeur, maar ik corrigeer me snel en loop in steevaste tred linea recta naar de liftdeur. Door mijn zonnebril zie ik een pilaar aan voor mens waarbij ik ”sorry” zeg als ik er bijna tegen aan loop en ik zeg niets als ik een verschijnsel á la Angelina Jolie voor pilaar aanzie en tegen haar aanbots. Opmerkelijk dat mens en ding bijna geen verschillende entiteiten kent hier.

Tijdens de cursus is er een opgedirkte vrouw. Ik schat dat ze ”20-30 speelt” en dat ze in het echt 45 is.  Als ze aan de beurt is raakt ze in paniek. Ze probeert haar paniek te maskeren maar dat levert alleen maar angststoornis-achtige verschijnselen op. Er is bijna geen houden meer aan aan deze vrouw. Het is alles of niets hier in Hollywood. Dit is een vrouw waarbij het duidelijk ‘niets’ is en haar zinnen op alles heeft gezet. Tel uit je winst en reken maar uit wat voor genadeslag dat is voor de rest van de groep. Het ene zelfhulpboek na de andere wordt aan de kant uit tassen gehaald, met titels als: ”Hoe blijf ik kalm”; ”Hoe me niet te irriteren aan collegas” en ”Ik wil zelfmoord plegen maar ik weet niet hoe”. Zelf doe ik ook alsof ik hyperventileer en ik bedenk mij dat deze vrouw heel goed bij de Subway zou kunnen werken, maar ik besluit mijn goede raad binnen te houden.

Ik ben aan de beurt. En gelukkig, mijn tekst gaat goed, mijn spel gaat goed en als klap op de vuurpijl zegt de lerares dat ik ”adorable” ben. Mooi. De volgende dag ga ik meteen naar agentschappen op zoek. Zoals altijd besluit ik goed te luisteren naar mijn innerlijke stem, want die geeft altijd raad. Ik vraag mijn innerlijke stem: wat moet ik doen als ik een filmregisseur tegen kom? Ik hoor de stem zeggen : “suck his dick”. Zelfs mijn innerlijke stem geeft raad in Hollywood-style.

Ik besluit een hele fles whiskey leeg te drinken om vervolgens in Chanel pak over Hollywood Boulevard te gaan koketteren. Wellicht dat er belangrijke mensen zijn die mij zien. Ik sta op een punt stil en doe net alsof ik zwaai naar een belangrijk iemand. Er is iemand die denkt dat het een act is en gooit geld voor me voeten neer. ”Thank you, thank you” zeg ik al buigend als een waar artiest. “I think you need it, because you are homeless, isn’t?” zegt de persoon. Ik kijk hem verbaast aan en zeg dan maar ”ja”. Zo heb ik mij volledig ingeleefd als wannabe star. De klus heeft me in totaal 2 dollar opgeleverd.

 

 

 

caroline • November 30, 2014


Next Post