Honden

Ken je dat? Dat je bij iemand langs gaat voor een kopje koffie en je eerst door een honden-blokkade-brigade heen moet voordat je daadwerkelijk binnen kan komen? Ik had laatst zo’n bezoek. Ik kom binnen en ik word aangerand door hond nummer 1 die tegen mijn been aan begint te rijen, van de andere kant word ik kwijlend aangevallen door hond nummer 2 waardoor ik omval en hond nummer 3 blaft zo hard dat het geluid bijna boven de geluidsbarrière komt van wat een mens verdragen kan. Daarbij stinken ze allemaal. Bijna ben ik geneigd slachtofferhulp te bellen.”Hallo, ik word vermoord door een hond, helpt u mij?”.

‘’Hallo!! Wees welkom!’’ zeggen de kennissen. ‘’Gmmpp, ja, aaah,tja, aaaah grrtss, ja. Hoi!” antwoord ik, liggend op de grond in strijd zijnde met een kwijlende rottweiler.  Ze staan er lachend bij en zeggen : ‘’Wat schattig hè die honden, ja, ze zijn wat ondeugend verder hoor!’’ Werkelijk na een half uur pas houdt het geblaf op, is de rijende hond klaar met zijn schattige en ondeugende gedrag en kunnen we aan de koffie, het officiële gedeelte van de visite zeg maar.

Totdat er tijdens het gesprek iets gebeurt buiten, namelijk dat er een vogel is die fluit. Hond 1 springt blaffend tegen het plafond aan, hond nummer 2 stort zich op een slappe korfbal en rukt ‘m uitéén en hond nummer 3 knalt tegen de pui aan en bonkt met zijn kop tegen het raam aan. Praten met elkaar lukt niet en nu is ook de baby wakker die van zolder wordt gehaald. De vrouw des huizes zegt van alles tegen de baby, onverstaanbaar, want de honden blaffen nog steeds,  erg hard, en de baby begint nog  harder te krijsen, bijna nog harder dan de drie honden bij elkaar. Ook de man en de vrouw beginnen geluiden van onvrede te maken want de magnetron ontploft vanwege een te verhit babymelk flesje en er valt ineens een lamp naar beneden dus ja, de echte gezelligheid laat nog heel even op zich wachten. Het konijn en de blaadjes sla blijven  gelukkig stil en ik staar ondertussen beleefd naar mijn koffie want ik weet het ook niet hoe je deze situatie oplost. Ik hoop in ieder geval dat het niet nog een keer gebeurt, dat dat vogeltje buiten gaat fluiten, want dan gaat het vast weer fout.

Na een uur is het eventjes stil en kan iedereen  zitten. De vrouw des huizes zegt: ‘Ja, ze zijn heel lief hoor die honden, maar sóms…’’ En ze lacht erbij alsof het inderdaad allemaal niets uitmaakt dat je hele middag verpest is door drie beesten en een vogel. Ik sta op om mijn handen te wassen en terwijl ik opsta gooi ik per ongeluk een vaas omver die aan de rand van  het hoektafeltje staat. Alles begint weer opnieuw te blaffen. Als ik me niet vergis zie ik nu ook het konijn mee blaffen en ja hoor uiteraard is er het kind dat ook zijn steentje bijdraagt aan het verpesten van mijn humeur. Dan wordt het me teveel en geef ik een tegengeluid. Ik begin terug te blaffen. En het helpt. Hoe harder ik blaf hoe stiller de honden worden. Maar nog niet helemaal. Dus ik blaf nu zo hard en luid dat in één keer het hele huis stil is, inclusief baby. Als alles is uitgeblaft en gekrijst sta ik nog een tijdje uit te blaffen, totdat ik me besef dat ik mezelf behoorlijk belachelijk maak, zo in mijn eentje in andermans huis te staan blaffen, maar stil is het wel.

‘’Zo, ik ga maar weer eens’’, zeg ik, ‘’het was gezellig’’. De vrouw van het huis zegt dat ze dat ook vond. En terwijl ze me uitlaat en de deur open gaat,  stormen de honden nog 1 keer op me af. De éen wil een vluggertje met mijn been maken, de andere zet het weer op een attack en de derde loopt blaffend rond de tafel waarbij die met z’n staart alle kopjes van tafel ramt die er op staan. “Ja was gezellig, de volgende keer blijf ik slapen, en de honden mogen bij mij op bed hoor,  heel leuk!’’, lieg ik tegen haar en ik ren de deur uit. Ik bedenk mij dat ik toch echt wel een kattenmens ben, eigenlijk.

caroline • January 20, 2015


Previous Post

Next Post