Mevrouw N. uit New York

  1. ballerina_op_de_mahattan_bridge_1

Dit is een post-post van mijn reis naar New York.  Drie maanden was ik daar. En omdat ik toen niet in staat was om te bloggen vanwege een veel te drukke opleiding die ik daar moest afmaken, doe ik dat nu, gebaseerd op herinneringen. Dat maakt het des te interessanter, omdat meestal geldt dat wat blijft hangen ook echt goed was. Hetzelfde geldt voor een comedy show. Ik vind een comedian goed als ik heb onthouden waar hij of zij het over had. Als ik me dat na afloop niet kan herinneren dan herinner ik mij deze artiest ook niet makkelijk.

Het eerste dat mij te binnen schiet is Mevrouw N, de 80-jarige huisbaas. Ik ging met slechts weinig geld naar New York in de wetenschap dat het nu goed zou gaan in tegenstelling tot twee jaar geleden toen ik het eerste gedeelte ging doen van The American Comedy Institute. Nog voordat ik er heen ging werd ik opgelicht toen der tijd bij het zoeken naar een kamer. Ik raakte ondertussen mijn huis in Amsterdam kwijt door illegale onderverhuur en ik verloor een ticket van veel geld. Pech en nog eens pech.

Twee jaar later kon ik eindelijk wel  het tweede gedeelte afmaken. Niet eens na heel veel sparen, en niet eens na een hele grote overweging. Twee weken voordat ik wegging besloot ik om te gaan, met slechts weinig geld op zak. Ik besloot om dit keer het geluk wél te proeven ook al was het nu zoveel riskanter.

Via iemand van mijn opleiding kon ik bij iemand in huis wonen voor drie maanden. En deze vrouw, Mevrouw N., vroeg niet eens huur, dat kwam later wel. Een soort Gods wonder en ik  besefte mij dat mijn ingeving goed was.  Naast dit wonen had ik ook nog een hele goede baan gevonden in New York.  Ik kon dus drie maanden in New York verblijven zonder schulden op te bouwen! Sterker nog ik maakte er nog wat winst. Met mijn instinkt zat het dus wel snor. Dit was voor mij een groot teken dat moed loont. Want het was gelukt. Dit keer had ik geen pech maar geluk. Ik kon mijn opleiding afmaken.

Deze vrouw was een ex-danseres. Ze deed diverse tv-optredens toen zij jong was en bovendien schreef zij kinderboeken.  Nu is zij dan 80 maar elke dag dat ik haar zag was zij in de weer als een 30-jarige. Ze sliep op een bank en elke ochtend stond zij op nog voordat de andere waren opgestaan. De koffie stond altijd klaar en elke ochtend hadden wij goede gesprekken over van alles en nog wat, het omgaan met de wereld, de politiek en doorbreken als artiest.

Ze zei hele mooie dingen en deed wijze uitspraken over het leven.  Ze had een verhaal over hulp nodig hebben en dat God reddingsbootjes stuurt. Maar als je niet ziet dat het een reddingsboot is en het te min voor je is, roept God als je weer hulp zoekt:’ Ja,  ik heb je een grote reddingsboot gestuurd. Maar het was te min voor je. Tja, wat nu?’ Mevrouw N. zelf was in ieder geval als reddingsboot zeker niet te min voor mij kon ik haar vertellen.

Ook hadden we het over Facebook en wat voor ongezonde manier van communiceren dat teweeg brengt. Haar motto was: ‘Dont care about what say’ en haar credo was: ‘Dont let them take you down’.  Ze was een grote inspirator en motivator.  Voordat ik weer naar Amsterdam vertrok zei ze voor de grap:  ‘You have lots of talent but you need therapy, girl.’ En bedankt oma.

Na een paar avonden flink doorzakken, weed roken en The End van de Doors plat gedraaid te hebben met elkaar was het weer tijd om naar Nederland te gaan (Dit laatste is uiteraard op fictie gebaseerd).

Een bewonderingswaardige vrouw. Als ik 80 ben zou ik zo energiek willen zijn zoals zij.  Ook al verschillen we meer dan een halve eeuw, maar het voelde als een vriendschap die we hadden. Ik ben haar eeuwig dankbaar en ik mis de ochtendgesprekken nu al. Thank you Mevrouw N. and  God bless you. (op zn Amerikaans).

caroline • June 5, 2017


Previous Post

Next Post