De rebirth

‘Ik hou van paarden’, zegt Carla tegen Peter.

Peter ontmoet Carla, twee jaar geleden. Sindsdien zijn ze onafscheidelijk. Echter ze zijn beide uit totaal ander hout gesneden. En dat wil ook weleens botsen.

‘Ik ga vandaag een rebirth doen! ‘ roept Peter frivool. Een rebirth, alsof je opnieuw wordt geboren en je al je vorige levens-energie daarbij zuivert.

‘Dat is goed” zegt Carla terug. ‘Ik ben toch bezig met de paarden vandaag.  Je gaat je gang maar!’

Carla gaat verder met het ontvetten van zadels, niet wetende dat haar twee dagen later iets heel anders staat te wachten.
‘Ik heb een rebirth gedaan’ komt Peter thuis, na een twee daagse cursus ”terug de baarmoeder in”.
Hij staat er in de opening van de deur, onbeweeglijk, te staren naar de grond. Op de achtergrond fluiten de vogels Vivaldi.
Carla komt van buiten en ziet Peter daar zo staan. ‘Wat zie jij er uit, wat heb je uitgevreten?’
Peter zegt plotseling, verbeten met op elkaar drukkende kaken:  ‘Ik heb helemaal niets met dat paarden-gelul van jou wist je dat’.  Alsof dat wat hij al zolang dacht eindelijk gezegd mag worden.
Er heerst een tijdelijke stilte
‘Ik wil geen meisje dat van paarden houdt’ , zegt Peter.
‘Wat heb je ineens, je doet ineens zo anders’ zegt Carla met opgeheven borst.
‘Wist je dat ik al twee jaar lang die paarden van je voor zoete koek neem, dat ik maar accepteer dat jij het de hele dag over pony’s hebt’.
‘Maar wat wil je dat ik doe’, vraagt Carla.
‘Wat ik wil dat je doet? Ik wil dat je het over mij hebt  in plaats van over die paarden. Je hebt me naar je toegelokt toen door een woord, een zin, een gebaar. Je zwoele stem deed iets ingrijpends met me. Je had me daar. Ik was er. Maar na twee jaar is het paard dit en paard dat, pony zus en pony zo. Heb je ooit waargemaakt wat je toen allemaal zei en was? Het antwoord is NEE.’
‘Tss, mannnen’ zegt Carla, wast het zadel  en vervolgt haar weg naar buiten toe het weiland in. Alwaar ze speelt met haar paarden, de wind en het gras.
Met trillende onderkin kijkt Peter haar na. ‘Ik ben er ingetuind, ik ben er in getuind’ mompelt hij hardop.
En op dat moment krijgt hij een flashback naar een vorig leven vanuit de rebirth training.
Hij ziet zichzelf als paard door een weiland galopperend. Hoe heerlijk het gevoel paard te zijn. Hij siddert bij het gevoel, de gedachte als paard door een weiland te rennen, de vrijheid, de kracht. Hij ziet zichzelf als paard in paardenstal ”Tina”  staan. Hij herkent de weilanden.  Het was daar ergens, in Ierland. Hij wacht totdat hij wordt opgehaald om getraind te worden. Het is 1915 en er zijn een hoop ontwikkelingen. Dus zijn baas heeft het druk en komt nooit naar de stal om hem te trainen. Slechts éen keer in de week. En dan herkent hij in het gelaat van zijn baas in 1915 het gelaat van Carla. Carla was toen een man en toen al een egocentrische trut, beseft hij. Een aha-erlebnis moment! Maar als de Carla van 1915  komt dan weet hij dat het raak is, dat zijn manen gekamd worden, dat hij geaaid wordt, dat hij omhelsd wordt, dat hij geliefkoosd wordt, en naar die momenten leeft hij de hele week toe. Hij beseft dat hij dat nog steeds doet, de hele week wachten totdat Carla een keertje langskomt om hem te liefkozen. Hij is het wachten zat. Hij weet: ‘Ik moet verder. Los van Carla komen, mijn eigen pad volgen’.  Hij schiet uit de flashback.
Hij loopt naar het keukenraam en kijkt naar het paard in het weiland en zegt ‘ik wou dat ik jou was jongen, je hebt maar geluk. De rollen zijn anders dit keer’.
‘Je wilt me niet meer ‘ zegt Peter tegen Carla. ‘Jij hebt mij nooit gewild. En ik weet nu waarom. Je houdt meer van je paarden dan van mij.  Kun je ook van mensen houden, of zijn je pony’s echt belangrijker in je leven? Ik moet gaan. Ik ga bij je weg’.
‘Is prima’ zegt Carla bits. ‘Ga maar weg’.
En zo gaat Peter verder met zijn vervolg tot mens-wording. Alleen, want alleen door eenzaamheid zal hij het leven werkelijk leren kennen.  Carla zal hij vanaf dat moment nooit meer zien.

caroline • May 25, 2015


Previous Post

Next Post