Voordat de bom valt

Al drie uur zit ik voor me uit te staren en doe ik niets. Het voelt als behoorlijk onzinnig, dat de tijd zomaar voorbij vliegt met louter gedachten om mee bezig te zijn.  Ik moet iets dóen, iets zinnigs. Maar ik weet niet wát. Ja schrijven, maar ik weet niet wát.

Herkent u dat. Dat je naarstig naar iets zinnigs zoekt helemaal als er heel veel onzinnige dingen lijken te gebeuren. Een vrachtwagen die op een menigte inrijdt, onzinniger kan niet.  Hoe betekenend wil je iets maken als de kern van de daad geen enkele zin bevat?

Hoe meer er gebeurt in de wereld hoe meer ik het leven zin wil geven. Het zou namelijk zomaar afgelopen kunnen zijn, of is het dat haastige gevoel van opschieten voordat het te laat is, voordat iets of iemand anders het roer heeft overgenomen. Opschieten, de stoute schoenen aan, doen wat je altijd al wilde doen, voordat….? Wat? De bom valt? The Armageddon gaat plaatsvinden? Voordat de Islam het heeft overgenomen? Voordat we ons indviduele recht van bestaan kwijt raken? Zou dat realistisch zijn? Dat dat kan gebeuren?  Is dit werkelijk het begin van het eind van de wereld zoals de maya’s voorspeld hadden vanaf 2012.

Of is er altijd al iets of iemand anders geweest waar je voor moest oppassen. Is er altijd al een dreiging geweest op het individuele recht van bestaan. Vroeger zag ik mijn vader als dreigement van verpester op mijn feestjes, als hij mij kwam ophalen en ik in een hoekje stond te zoenen, toen ik 12 was. Later zag ik docenten als verpesters van mijn lol. Weer later konden dat vriendjes zijn met hun hang naar het stichten van een familie waar ik keihard voor wegrende want ik zag de derde wereld oorlog voor me, dat met die kinderen. Ik heb wekenlang last gehad van een oorwurm, waarvan ik dacht dat die dood was en toch weer verscheen. Hij ontnam mijn totale aandacht.

Is dat wat er in de wereld gebeurt niet slechts de zoveelste projectie waarom de dingen niet zouden kunnen gebeuren zoals jij dat graag zou willen. Ik heb nu dus het hele weekend niets gedaan, niets zínnigs, omdat ”het wel even mocht met zoveel dingen die er gebeurden”. Dat had ik niet moeten toestaan.  Die idioten mogen niets maar dan ook niets van mijn tijd en energie wegnemen. Ik ga het journaal negeren voortaan.

Als een waar boeddhist zou dat ”niet reageren” genoemd kunnen worden. Niet reageren op de opponent; de dreiger van het geluk, van het bestaan, van het genieten,  van het goede. De opponent: de slechterik, de boef, de klootzak die je dromen kapot wilt maken.

Opschieten met wat je wilt. Voordat het te laat is. Voordat de bom valt. Voordat je eigen opponent heeft toegeslagen. Of voordat je buurvrouw komt binnenvallen. Het maakt niet uit wat het is dat je tegenhoudt, maar doe het!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

caroline • July 17, 2016


Previous Post

Next Post